Home

Rory Gallagher w Polsce!

1 Comment

Irlandia – strona główna

English version

To był wrzesień 1976 roku.

Rory Gallagher i jego zespół zostali zaproszeni na 3 koncerty w Polsce – w Katowicach, w Gdańsku oraz w Sali Kongresowej w Warszawie. To były jedyne występy Rory’ego w bloku państw socjalistycznych. Wszyscy muzycy z zespołu Rory’ego wspominali koncerty jako specjalne wydarzenia, których nie można łatwo zapomnieć.

Zrobiliśmy 3 lub 4 koncerty w Warszawie i Gdańsku. Publiczność była genialna. Uważnie nas słuchali i dostaliśmy niesamowitą owację. Po koncertach wielu ludzi przyszło za kulisy, aby podziękować nam za koncert. To było bardzo wzruszające. Na ostatni koncert przyjechali fani z NRD, nie wolno nam było grać u nich, więc przyjechali do Warszawy.. Koncert w Warszawie był ogromnym emocjonalnym wydarzeniem a Rory ściskał swoich fanów po koncercie ze łzami w oczach. Nasza wizyta w Polsce była opisana  w wielu magazynach rockowych, nawet w Rolling Stone.

Rory Gallagher Live w Sali Kongresowej w Warszawie, Polska, 3 września 1976
Setlista:
01 – Messin’ With The Kid
02 – Bought & Sold
03 – Garbage Man
04 – “Blues Boogie/Shuffle” , band intros
05 – A Million Miles Away
06 – I Take What I Want

Disc Two
01 – Too Much Alcohol
02 – Out On The Western Plain
03 – Pistol Slapper Blues
04 – Bankers Blues
05 – Goin’ To My Hometown
06 – Tattoo’d Lady
07 – I Could’ve Had Religion
08 – I Can’t Be Satisfied

O koncercie

Video z konta You Tube – Rory Gallagher Rarities – dziękuję

Advertisements

Maurycy O’Brien – prezydent Grodna

Leave a comment

180px-Maurice_obrien_de_lacy_and_family

Irlandia – strona główna

English version

Stanisław Ignacy Witkiewicz pisał 14 czerwca 1939 roku z Grodna – do żony – Najdroższa Nineczko… Dotąd wykonałem tylko portret Moryca de Lacy, który jest bardzo miły i mopsowaty. W ogóle b. jest tu dobrze i ładnie, ale nie opuszcza mnie melancholia..

Otóż ten mopsowaty Moryc to  Maurycy O’Brien de Lacy (ur. 1891 w Augustówku pod Grodnem, zm. 23 lipca 1978) – polski hrabia irlandzkiego pochodzenia, działacz społeczny. Był prezydentem Grodna  w latach 1930–1933.

Maurycy urodził się na Grodzieńszczyźnie w rodzinie ziemiańskiej o korzeniach irlandzkich – ojciec był Irlandczykiem, matka Polką, która wychowała synów w tradycji patriotycznej). Ukończył studia na Politechnice Ryskiej. W czasie I wojny światowej pracował dla Czerwonego Krzyża, był m.in. komendantem pociągu sanitarnego na terenach tzw. Nowej Rosji (Odessa) i Ukrainy. Podczas pracy poznał rosyjską arystokratkę Nadzieję Drucką, z którą w listopadzie 1917 wziął w Moskwie ślub (w obrządkach prawosławnym i katolickim), zrywając uprzednio zaręczyny. W okresie rewolucji rosyjskiej lat 1917–1918 przebywał w Moskwie, gdzie był zatrudniony w aprowizacji. W 1918 powrócił do Augustówki. W latach 1919–1920 walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.

Miał dwóch braci: Terencjusza Terry’ego  (ur. 1885) i Patryka (ur. 1888 w Augustówku) – oficerów Wojska Polskiego.

Źródła wikipedia –

Nazwisko de Lacy nosi Pani Connachtu – Lady Egidia urodzona w roku 1205 –  arystokratka,  żona Richarda Mór de Burgha i matka siedmiorga dzieci.

Historia Rodziny O’Brien de Lacy

Jerzy Potocki – spadek po Celtach

Leave a comment

30hindukusz_potocki_heinric

Od lewej: Maciej Kozłowski, Zygmunt A. Heinrich, Jerzy Potocki, Jacek Poręba i Jean Bourgeois
na Noszaku (fot. Andrzej Mróz)

Irlandia – strona główna

English version

Jerzy Potocki (5 III 1932 Lwów – 4 IX 1966 w Hindukuszu).

Taternik, alpinista, archeolog, działacz i organizator, pracownik naukowy w Zakładzie Archeologii Małopolski Inst. Historii Kultury Materialnej PAN. Był członkiem rady redakcyjnej czasopisma “Z Otchłani Wieków”.

Zajmował się zagadnieniami okresu latenskiego w Polsce i badaniem kultury celtyckiej.

Po jego śmierci ukazała się książka  J. Rozen – Przeworskiej – Spadek po Celtach (1979). Wspinał się od 1953 w Tatrach, Pieninach (ściana Sokolicy). Od 1961 przechodził w Tatrach drogi najtrudniejsze, od 1962 także w zimie (m.in. na Mnichu i Kazalnicy). Wspinał się również w Alpach, był działaczem Krakowskiego Klubu Wysokogórskiego. Pisał  w Taterniku, Taterniczku, którego był redaktorem.

Posiadał dar zjednywania przyjaciół, jego kultura i takt sprawiał,że Potolo był popularny w kręgach taterników i naukowców. W czasie wyprawy w Hindukusz, w 1966 roku, zdobył Noszak (7492 m), był to ówczesny polski rekord wysokości. W kilka dni później Jerzy Potocki zginął w lawinie śnieżnej na północnych stokach Noszaka.

Czwarta polska wyprawa w Hindukusz, która odbyła się w 1966 roku, była pierwszą, która korzystała z samochodu ciężarowego do przewiezienia bagażu i uczestników. Wyprawę zorganizowało Koło Krakowskie KW, a kierował nią Roman Śledziewski. W zasadniczym składzie znalazło się 15 alpinistów z Polski, dwoje Francuzów – małżeństwo Isabelle i Henri Agresti oraz Belg Jean Bourgeois.

Polsko-belgijska trójka wyruszyła 1 września z obozu III (6900 m) i dotarła do przełęczy między ww. szczytami, jednak na skutek gwałtownego załamania pogody zdecydowano się na wycofanie, nie osiągnąwszy celu. Odwrót rozpoczęli 4 września w zamieci śnieżnej. Po kilku godzinach marszu zostali porwani przez dwie kolejne lawiny: najpierw Bourgeois i Potocki, a następnie Heinrich. Potocki zginął, zaś Bourgeois i Heinrich zostali ranni. Po dwugodzinnym bezskutecznym przeszukiwaniu lawiniska dotarli oni do przełęczy między Noszakiem a Gumbaze Safed. Tu rozbili ocalały namiot, by przeczekać niepogodę. 6 września Bourgeois zdecydował się na samotne zejście stromą lodową ścianą opadającą z przełęczy. Następnego dnia przyniósł do bazy wiadomość o wypadku. 8 września Heinrich podszedł do obozu III, do którego w dwa dni później dotarła pomoc. Jerzy Potocki był pierwszą polską śmiertelną ofiarą w Hindukuszu.

Ze strony – Historia Polskiego Wspinania

Stefan Czarnowski – polski celtolog

Leave a comment

czarnowski

Irlandia – strona główna

English version

Stefan Zygmunt Czarnowski (ur. 1 września 1879 w Kroczewie, zm. 29 grudnia 1937 w Warszawie) – polski socjolog, folklorysta i historyk kultury, profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Pierwszy polski znawca historii Celtów i wielki humanista.
Pochodził z rodziny ormiańskiej, przybyłej do Polski w XVIII wieku; był synem ziemianina Kazimierza i Teresy ze Zbyszewskich.
Ukończył gimnazjum realne w Warszawie (1897), następnie studiował ekonomię w Wyższej Szkole Handlowej w Lipsku oraz filozofię i psychologię. Studiował socjologię i historię sztuki w Berlinie. Działał w polskich stowarzyszeniach młodzieżowych “Zet” i “Techne” i został wydalony z Prus. Za udział w manifestacji politycznej został skazany na więzienie. Przebywał w Cytadeli Warszawskiej w 1902 roku.
Wyjechał do Paryża i studiował malarstwo i religioznawstwo. Jego pasją byli Celtowie i wszystko co z nimi związane. W 1911 obronił pracę Le culte des heros et ses conditions sociales. Saint Patrick, l’heros national de l’Irlande w Ecole Pratique des Hautes Etudes (Kult bohaterów i jego społeczne podłoże. Święty Patryk, bohater narodowy Irlandii).
Posiadał ogromną wiedzę i był erudytą w wielu dziedzinach. Działał również społecznie, był człowiekiem światłym, skromnym i tolerancyjnym.
W 1929 został członkiem PAU. Od 1931 Czarnowski należał do Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Za udział w wojnie z Rosją został odznaczony Krzyżem Walecznych (1920).
W pracy badawczej zajmował się socjologią kultury, metodologią badań socjologicznych, historią kultury celtyckiej i irlandzkiej oraz religioznawstwem i socjologią religii.
Na podstawie sylwetki św. Patryka opracował klasyfikację bohaterów. Zajmował się kulturą celtycką , literaturą irlandzką, prawem i mitologią celtycką.
Po wojnie, w 1956 roku ukazały się jego Dzieła w pięciu tomach. Spuścizna profesora miała ogromny wpływ na polskich i francuskich naukowców.
Halina Krahelska wspomina profesora jako człowieka o niezwykłej skromności i żywotności umysłowej –  W jego oczach zapalały się przyjazne światełka, pojawiał się uśmiech pełen zamyślonej finezji, z niezmordowaną energią rozwijał przed nami profesor nowe plany służące celom kultury polskiej i ludzkiej.

Prace profesora Czarnowskiego:

Dawna literatura irlandzka (1915)
Herkules gallijski (1925)
Idee kierownicze ludzkości (1928)
Tłumaczenie tekstów literackich celtyckich (1930)
Literatury celtyckie (1932, w: Wielka literatura powszechna)
Literatura walijska (1932, w: Wielka literatura powszechna)
Ludzie zbędni w służbie przemocy (1935)
Podłoże ruchu chłopskiego (1935)
Związki mityczne bajki o kozie, kózce i wilku (1936)
Kultura (1938)
Społeczeństwo. Kultura (1939)
Dzieła (1956, 5 tomów, pod redakcją Niny Assorodobraj i Stanisława Ossowskiego)

Dusza Celta w Słupsku

Leave a comment

Irlandia – strona główna

English version

Grodzisko słowiańskie w Słupsku miało kształt zbliżony do koła. Gród posiadał sztuczne umocnienia w postaci wału drewniano-ziemnego. Otoczony był fosą.
Na terenie grodu, w czasie prac archeologicznych znaleziono ceramikę wendyjską, groty strzał, okucia metalowe, osełki, dłuto, haczyki do łowienia ryb oraz kości zwierzęce.
W 1861 roku, w czasie rozbiórki kościoła Św. Piotra znaleziony został kamień zwany stepowym, uważany za słowiański nagrobek. Rysunek na kamieniu jest prawie identyczny z rzeźbą z II w p.n.e. w celtyckim Entremont koło Marsylii.
Na Krzyżu z Moone z IX wieku, w irlandzkim hrabstwie Kildare, poniżej postaci ukrzyżowanego Chrustusa wyrzeźbione są figury dwunastu apostołów, zadziwiająco podobne do posągu ze Słupska.

Na granitowym bloku o wymiarach 125 cm wysokości, 66 cm szerokości i 18 cm grubości wykonany jest rysunek z wyobrażeniem postaci ludzkiej. Figura nie jest we wszystkich konturach wyraźnie widoczna Głowa postaci przedstawionej na płycie ma kształt owalny, ręce z bardzo wyraźnie otwartymi palcami wyciągnięte są wzdłuż ciała, nogi zdają się być zgięte w kolanach, które podciągnięte są do ramion. Płyta ta należy do cennych obiektów sztuki wczesnośredniowiecznej z terenu Pomorza Środkowego i trzeba zaliczyć ją do obiektów związanych z kultem. Lokalizacja kościoła była prawdopodobnie związana z miejscem dawnego pogańskiego kultu. A co na to wszystko mówią kamienie w Brytanii, w krainie Celtów żyjących kiedyś za Kanałem La Manche? Otóż twierdzę, że „Bożek Kamienny” ze Słupska ma duszę Celta z Brytanii, Irlandii.

O kamieniu stepowym i grodziskach,
Opracowali: Maria i Władysław Golińscy

Celtowie w Polsce

Leave a comment

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Irlandia – strona główna

English version

Celtowie, lud indoeuropejski, który odegrał ogromną rolę polityczną i kulturową w Europie. Mamy wiele dowodów i znalezisk archeologicznych potwierdzających osadnictwo celtyckie w Polsce. Są to pozostałości osad, obiektów architektonicznych, groby szkieletowe i ciałopalne, ceramika, monety, piece, żarna, broń, szczątki świątyń i jedno sanktuarium na Górze Ślęży. Migracje Celtów na ziemie polskie wyraźnie widać na Górnym i Dolnym Śląsku, w Małopolsce i na Kujawach. Pojawili się w VI wieku p.n.e. Był to moment przeobrażeń gospodarczych w Europie. Celtowie osiedlali się w miejscach gdzie były obszary żyznej ziemi, występowały rudy metali oraz – tak jak na ziemiach polskich – korzyści ze szlaku bursztynowego.
Oczywiście to osadnictwo nie zawsze przebiegało w sposób pokojowy, większe jednak były korzyści gospodarcze z osiedlenia się Celtów niż straty z powodu podbojów. Celtowie zamieszkiwali również okolice Biskupina. Dlaczego odeszli? Stosunki celtycko-słowiańskie były korzystne, ale zaczęły się migracje innych kultur i ludów germańskich. Przypuszcza się, że kultura przeworska wyparła Celtów w ziem polskich. Był to też okres osłabienia wpływów kultury celtyckiej w Europie. Część Celtów uległa asymilacji i zachowała celtyckie formy gospodarcze i techniki produkcyjne. (Związek Lugijski na Śląsku i w Zachodniej Małopolsce).
Arystoteles opisuje Celtów jako ponad miarę twardych, okrutnych i wojowniczych ludzi.
W IV wieku p.n.e. plemiona celtyckie zasiedliły Bałkany. W 334 p.n.e. Aleksander Wielki zawarł z Celtami sojusz (przed swoją wyprawą do Persji). Rzymianie próbowali pokonać Celtów na Wyspach Brytyjskich, jednak ani Juliusz Cezar ani Klaudiusz w 54 r p.n.e nigdy nie opanowali całych Wysp Brytyjskich. Aby chronić zdobyte ziemie powstał mur Hadriana.
Ogham_ConCeltowie opanowali technologię obróbki rud żelaza, co spowodowalo ich sukcesy militarne. Od Greków nauczyli się uzywania koła garncaskiego. Zreformowali rolnictwo używając radła i żaren do mielenia zboża. Co ciekawe, narzędzia kowalskie produkowane przez Celtów pozostały w niezmienionej formie do dziś.
Celtowie bili swoje monety i dzięki temu możemy dziś w wykopaliskach stwierdzić zasięg ich migracji. Celtowie mieli pismo ogamiczne, do dziś zachowane na kamieniach w Irlandii i Brytanii.
Kalendarz świąt celtyckich opierał się na cyklu Księżyca, który był dla Celtów najważniejszym ciałem niebieskim. Kult płodności dawał kobietom specjalne miejsce w świecie celtyckim. Kobieta miała władzę nad światem i mężczyzną. Wierzyli w wędrówkę dusz i nieśmiertelność.
Góra Ślęża – 718 m n.p.m. (tłumaczenia – Monte Silencii – Góra Milczenia i słowiańskie – ślęga – mokra pogoda) – święta góra Celtów, Germanów i Słowian. Od X wieku wydobywano tutaj granity i serpentynity.
Ślęża była prawdopodobnie sanktuarium celtyckim, odnaleziono na jej szczycie fragmenty kamienne wały i tajemnicze posągi – Grzyb, Mnich, Panna z rybą, Niedźwiedź.
Celtowie osiągnęli wysoki poziom rozwoju jako lud, a jednak nigdy nie stworzyli własnego państwa. Odrodzenie ich kultury zaczęło się wśród Germanów, Bałtów i Słowian po upadku Cesarstwa Rzymskiego. W II wieku Celtowie utracili niezależność w Europie, a w V wieku n.e. miało miejsce odrodzenie ich kultury w Irlandii i Szkocji.
Uważa się, że kultura celtycka nie została jeszcze dogłębnie zbadana i poznana.